Tag Archives: taalkunst

Bibberbezoek

Vandaag was het weer zover en, zoals gewoonlijk, kwam ik op de minuut af op tijd op de afspraak. Niet dat ik op elke afspraak zo punctueel ben, maar wel als ik naar de tandarts ga…, of de fysio, of osteopaat. Nu besef ik het, al komt het inzicht rijkelijk laat: ik heb een dwangneurose om bij elke arts, paat of peut stipt op tijd te zijn. Mijn geluk is dat deze tic niet behandeld hoeft te worden. Het is ook een onzinnige tic: hoe vaak moet je juist in de wachtkamer wachten? Dat het de ruimte nuttig gebruikt wordt betekent niet dat de praktijk ook efficiënt gebruik wordt, integendeel zou ik zeggen. Ja, sorry: ik dwaal af.

Om die tijd in wachtkamers zo kort mogelijk te laten zijn is mijn remedie de eerste afspraak van de dag te plannen. Het werkt, meestal. Vandaag dus niet. Mijn tandarts was er wel, ik kon zijn onmiskenbaar krakende stem vanuit de gang horen, maar nog niet beschikbaar voor mij. Er bleef niets anders over dan geduldig te wachten. Daarbij is het effect van de eerste afspraak dat ik de enige in de wachtkamer was. Alleen met geen ander gezelschap dat het schilderij dat “geschonken” was door de voormalige tandarts die de praktijk had overgedaan aan het collectief dat er nu inzat. Elke keer als de kraalogen van de in het bruin uniform gestoken, gezette, blozende, zittende  man met zijn grote rode alcoholneus mij aankeken vroeg ik het me af: was het de ultieme grap van de tandarts die ooit deze praktijk bestierde? Welk verhaal zat er achter dit fascinerend onooglijk schilderij? Had hij zijn praktijk overgedragen zonder er geld voor te vragen mits zijn schilderij in de wachtkamer kwam te hangen? En wie was die man, een tandarts uit het leger? Het toonbeeld van iemand die de liefde voor zijn werk verwarde met zijn sadistische neigingen? Een arts waar je als patiënt de bibbers van krijgt?

De opengaande deur onderbreekt mijn gedachte. Het is mijn tandarts. Tien minuten later sta ik weer buiten: alles in orde.