De Maaltijd: een klein theater

Het handgeschreven menu dat achter glas naast de voordeur hangt is voor mij een uitnodiging om naar binnen te gaan. Dat het acht uur ‘s avonds is en ik trek heb en op zoek ben naar een restaurant heeft ook zo zijn invloed. Het ligt in een zijstraat van een klein, authentiek dorp in de Languedoc-Roussillon. Vanaf de doorgaande weg staat aangegeven dat het de afslag naar de kerk is en een wijngaard. Hoe ik het toch gevonden heb? Het was mijn overtuiging dat er in het dorp toch minimaal een restaurant moest zijn.

Het is een huiskamer formaat restaurant waar je met twee keer vallen in de keuken belandt. Ik word vriendelijk ontvangen en krijg een tafeltje ingeklemd tussen een ouder Brits echtpaar met een zwaar accent, een tafel van vier en met uitzicht op een Frans gezelschap van vijf personen. Ik ben precies op tijd, de gasten die twee minuten na mij komen krijgen te horen dat het vol is.

Het is lang geleden dat ik Franse les in krijt op zwartbord kreeg.Vanavond begint mijn volgende les: Franse keuken. Met een beetje schutteren en mijn charmantste lach lukt het mij een voor- en hoofdgerecht te bestellen met een, ja een, glas rode wijn. Na de bestelling vraagt de gastvrouw of ik hier voor zaken ben? ‘Nee,’ antwoord ik in mijn beste Frans, ‘ik ben op vakantie.’

‘Alleen?’, is haar verbaasde antwoord. Haar intonatie en gezicht verduidelijken haar empathie.

Uit het boekje dat onopvallend prominent op mijn tafel ligt maak ik op dat het restaurant vermeld staat in een gids van beloften. Ik schrik niet, de prijzen heb ik al gezien. Het voorgerecht overtreft mijn verwachting, de wijn ook. De tafel van vier naast mij wordt bezet door een tweede Brits gezelschap. Deze groep kan ik zelfs verstaan. Naast mij krijgt de tafel van twee hun hoofdgerecht. Het is duidelijk dat ze ervan genieten: elleboog op tafel, vork in het vuist en prikken maar.

Het Franse gezelschap, contrastvol elegant gekleed in verhouding tot de niet ingezetene gasten, voert een geanimeerd gesprek. Door de korte afstand – hoeveel afstand kan je creëren met 16 zitplaatsen aan gescheiden twee- en vierpersoons tafels in een woonkamer van vier bij vijf meter? – en de ondersteunende mimiek kan ik op hoofdlijnen volgen waarover ze praten, zelfs door het te luide gekakel van de Britse tafel van vier! Ondertussen heb ik ook mijn hoofdgerecht, dat net zo proeft als het smaakvol is opgediend, opgegeten.

Wanneer ik een kwartier later na een café als afsluiter weer buiten sta heb ik € 28,50 afgerekend. Ik vind het een prima bedrag voor een geweldige maaltijd in een klein theater.

 

 

 

Be Sociable, Share!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *