Hamer – De curator

Het voelt onwerkelijk. Ik ben te gast in mijn eigen kamer. Meester zit nu achter mijn bureau, in mijn stoel! De relikwieën van negen jaren van hard werken, relaties opbouwen, producten ontwikkelen en verkopen staan op de kasten uitgestald en afgebeeld op foto`s aan de wand. Grappige of mooie relatiegeschenken die ik bewaard had, modellen van producten en verschillende foto’s van mijzelf met enkele van mijn zakenrelaties. De stilte dringt tot mij door, een pijnlijke stilte. De vertrouwde geluiden ontbreken; het gezoem van machines, gedempte voetstappen op de gang, de stemmen van mijn medewerkers. Het bedrijf is een dood gebouw geworden. Meester onderbreekt mijn overpeinzing.
‘Als curator ben ik belast met het faillissementsonderzoek. Dat betekent niet alleen dat ik moet uitzoeken wat het bedrijf nog aan schulden en bezittingen heeft, ik moet ook uitzoeken wat de oorzaak van het faillissement is en of er een doorstart mogelijk is. Daarvoor heb ik de boeken doorgenomen en de inventaris opgemaakt. Er zijn echter een aantal zaken die mij nog niet duidelijk zijn.’…

… Deceptie. Desillusie. Teleurstelling. Frustratie. Dure en minder dure woorden voor mijn gevoel. Ben ik ook nog vergeten te vragen wat Meester met “een snelle doorstart” had bedoeld. Ik heb mij laten inpakken. Kortom: kut! Tegelijkertijd weet ik niet wat ik dan had moeten verwachten. Bewijs dat het een complot tegen mij is? Een gluiperige rat die er op uit is mij kapot te maken, zodat ik een reden heb om hem op zijn bek te slaan? Meester was wel afstandelijk, een regelneuker en bij vlagen onsympathiek, maar een gluiperige rat? Nee. ‘Kom! Je moet nog een bed regelen,’ spreek ik hardop tegen mezelf…
….

… Op het moment dat ik al bijna de straat uitrijd realiseer ik het me: aan de overkant van de straat staat dezelfde meid die mij voor haar papa had aangezien. Ze zal haar vader nu wel gevonden hebben!…

 

Be Sociable, Share!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *