Hamer – De juiste man

Het is zijn vaste gewoonte om op zaterdag naar kantoor te gaan om de financiële administratie bij te werken en zaken waar hij in de afgelopen week niet aan toegekomen was af te ronden. Alleen had hij doordeweeks nu tijd genoeg en hoort hij hier niet te zijn; het bedrijf is failliet. Zijn gedrevenheid, stiptheid, nauwkeurigheid en analytische vermogen bleken niet genoeg om dat te kunnen voorkomen…

 

Formeel mocht hij vanwege het faillissement niet in het bedrijf komen, maar op zaterdag was er nooit iemand en hij kon gewoon het pand in. Dus ging hij nog altijd elke zaterdag op dezelfde tijd naar het bedrijf. Alleen de twee weken direct nadat het faillissement was uitgesproken was hij niet gegaan, daarna was het alsof hij door een magneet werd getrokken. Zijn vrouw was het er niet mee eens: ‘Het is een obsessie geworden! …

 

Een geluid dringt tot hem door en hij blijft staan. Vergiste hij zich of hoorde hij de schuifdeur opengaan? Nee, hij vergist zich niet; de “klonk” van de schuifdeuren die tegen elkaar aan komen klinkt verbazend luid in het stille gebouw. Iets heeft de deuren doen opengaan. Zou de curator in een opwelling besloten hebben om langs te rijden? Er komt een gevoel van spijt in hem op omdat hij de deur niet achter zich heeft afgesloten. Met een zucht draait hij zich om en loopt terug in de richting van de ingang. Hij voelt de opluchting dat het niet de curator is, maar zo te zien een koerier met een pakketje die in de hal staat. Die kan hij snel afwimpelen en verzoeken het pand te verlaten. ‘Goedemorgen, waarmee kan ik u van dienst zijn?’…

 

Fischer is verrast en pakt de uitgestoken houder met de transportbon en de pen aan om te tekenen. Wie heeft hem een pakket gezonden? De bestaande klanten zijn allemaal geïnformeerd over het faillissement. ‘Hé!’, roept hij verschrikt, wanneer hij de stekende pijn in zijn duim voelt op het moment dat hij de drukknop van de pen induwt. …

 

Ongeveer 10 minuten later is hij terug, gekleed in een beschermende overall, inclusief hoezen om zijn schoenen. Met snelle slagen bindt hij de voeten van Fisscher met een stevig touw bij elkaar, tilt hem daarna in een brandweergreep op en loopt met hem het magazijn in alsof hij een lappenpop op zijn schouders draagt. Hij loopt naar de heftruck die hij geprepareerd heeft en haakt het touw dat hij om de voeten van Fisscher heeft gedaan aan de haak die hij tussen de lepels van de vorkheftruck heeft bevestigd. Hij gaat op de heftruck zitten en hijst Fisscher op tot zijn hoofd bijna anderhalve meter van de grond getild wordt. Daarna manoeuvreert hij de heftruck zo dat Fisscher boven een bijna een meter hoge ton hangt die midden op het klaargelegde doorzichtige plastic staat. …

‘Schuld? Welke Schuld?’, roept Fisscher, gegrepen door angst bij het zien van het uitdrukkingsloze gezicht van de man die hem hier laat bungelen.

‘Het is tijd om de schuld in te lossen,’ herhaalt deze met dezelfde emotieloze en monotone stem.

‘Schuld? Wilt u geld? Ik kan u -’ Fisscher kan zijn zin niet afmaken. De hamer raakt hem zo hard boven zijn rechterslaap dat zijn schedel een krakend geluid maakt en hij direct bewusteloos is.

 

Ongeveer 15 minuten later loopt hij als koerier met een steekwagen met een kleine ton naar een wit bestelbusje, waarvan het enige opvallende is dat er geen bedrijfsreclame op zit, en laadt de spullen in. In het gebouw heeft hij niets achtergelaten wat naar hem wijst. Niets behalve een blauwe ton met inhoud die niet overeenkomt met de aanduiding op de stelling met tientallen identiek uitziende blauwe tonnen….

 

Na een bezegelende handdruk stapt de Poolse handelaar in de auto en rijdt weg. Die domme Hollander had niet eens gezien dat er nog een elektrische reciprozaag achter de bijrijdersstoel lag. Een koopje met een bonus!

Be Sociable, Share!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *