Het Lot

Lot uit de loterij..

Beide pinautomaten stuk! Hoe krijgen ze dat voor elkaar? Dan maar de boekenwinkel in. Bij het daar gevestigde postagentschap kan ik ook pinnen. Dat is een flinke rij! Neem ik het risico? Mijn horloge laat zien dat ik nog 25 minuten heb tot mijn afspraak met Moniek. Zij is goedlachs en juriste, charmant en een beetje stoer, knap en vooral: ze gaat met mij uit! Met haar tapas eten in een Spaans specialiteiten restaurant en van daaruit naar de kroeg. Tegenwoordig kun je overal pinnen dus met twee euro en een pinpas op zak moet ik een heel eind komen. Wordt zij mijn lot uit de loterij?Op dat moment speelt het spookbeeld door mijn hoofd.

‘Pas ongeschikt. Betaal anders.’ De onverbiddelijkheid van de boodschap wordt niet verzacht door de vrolijke blauwe letters in het moderne zwarte LCD scherm van de pinpas lezer. Het opgelaten gevoel springt van mijn maag naar mijn borstkas waardoor het ademen moeilijk lijkt te gaan. Onverwacht waait een frisse wind langs mijn voorhoofd, nee, het is het verkoelend effect op mijn huid van de eerste minuscuul kleine zweetdruppeltjes die zich uit de poriën van mijn voorhoofd persen, waarvan de gewaarwording het ongemakkelijke gevoel alleen maar versterken. Glimlachend kijk ik opzij naar het tafeltje waaraan Moniek zit. Tot nu toe liep de avond perfect. “Een moment”, zeg ik tegen de serveerster en loop naar Moniek. Ze blijft glimlachen wanneer ik haar vraag om af te rekenen met het excuus dat het stomme apparaat mijn pinpas niet kan lezen. Terwijl ze opstaat en langs mij heen loopt richting de serveerster zie ik haar gezicht veranderen; wat een sukkel!

Ik steek mijn hand uit en trekt een volgnummer. Nog negen mensen voor mij. Waarom is er maar een balie open? Ze weten toch dat het op zaterdagochtend druk is? Voor mij staat een vrouw van midden in de dertig met een niet onaardig, bijna knap gezicht en een goed figuur. Tenminste, dat denk ik te zien aan het onderste deel van haar lichaam dat verpakt is in een strakke spijkerbroek. De dikke winterjas verhult de rest. Met haar kont voor mij heb ik tenminste iets aangenaams om naar te kijken. De gedachte komt in mij op dat er maar een element hoeft te veranderen aan de situatie om het gevoel te laten doorslaan naar ongemakkelijk of juist onpasselijk: de leeftijd. Als midden veertiger kijk je toch niet verlekkerd naar tieners óf oudere vrouwen die je moeder hadden kunnen zijn?

Het schiet al op, nog maar zes wachtende. Ik sta naast het bord met de schreeuwende reclame voor de oudejaarsloterij. Deze zorgvuldig gepositioneerde boodschap – als miljonair het nieuwe jaar in 2 x 25 miljoen!- roept weerstand bij mij op. Geldklopperij! Elk verkocht lot verkleint de kans op het winnen van de hoofdprijs, laat staan elke prijs. Een loterij wordt niet georganiseerd om deelnemers gelukkig te maken! Nee, het doel is verrijking van de organisatie om het salaris van het veelkoppige bestuur te betalen. Dat gelijktijdig een verzameling goede doelen profiteert van extra inkomsten is een commerciële succesformule gebleken. Dat alles met de staatsrechtelijke zegen van de regering die zijn niet onaanzienlijke deel met en beminnelijke glimlach incasseert. Het mag allemaal van mij: een passende vergoeding voor de werknemers en directie; donaties aan het goede doel; geld voor de staatskas; maar doe niet alsof het voor mij gedaan wordt. Nog 4 klanten voor mij. Waaronder opa. Opa wacht ook geduldig terwijl hij steunt op zijn rollator, de mobiliteitsgarantie voor de ouderen. Ik vraag me af of zijn rollator te klein is, of dat door een combinatie van ouderdomskwalen als osteoporose en reuma opa zo krom is geworden dat hij precies bij de handvaten kan. Mijn blik dwaalt weer af naar de spijkerbroek en mijn gedachten naar de inhoud ervan. Niet verhullend is de uitdrukking maar er valt genoeg te fantaseren!

“WILT U EEN STAATSLOT?”

De betrekkelijke rust in de winkel én mijn gedachten worden verstoord door de luide stem van de baliemedewerkster. Nu pas valt mij de beide vleeskleurige gehoorapparaten achter de oren van opa op. Dat ze die dingen minder opvallend maken is prima, maar zouden ze er niet beter voor kunnen zorgen dat je er beter mee kan horen?

“WILT U OOK EEN OUDEJAARSLOT”

Ik zie dat opa ja knikt. Natuurlijk zie ik het! En buiten mij is iedereen in de winkel gefascineerd door het auditief visuele schouwspel.

“HET IS WEL DUURDER. ZAL IK EEN HALF LOT DOEN?”

Opa reageert niet. Hij heeft het niet gehoord of begrepen of beide. Wat moet opa eigenlijk met het staatslot?

“EEN HALF LOT KOST 14 EURO. MAAR DE PRIJS IS WEL HOGER, 25 MILJOEN EN OOK VOOR DE JACKPOT”

Ik zie dat opa knikt. Wat moet opa eigenlijk met 25 miljoen? Een dikke sportrollator kopen? Een gouden gehoorapparaat? Geeft zijn hart niet de laatste vreugdeklappen als zijn hoofd begrijpt dat hij de hoofdprijs heeft gewonnen? Gaat hij het weggeven aan zijn kleinkinderen die hij al 6 maanden niet heeft gezien omdat ze zo druk zijn met buitenschoolse activiteiten? De loterij maakt zelf slachtoffers onder de ouden van dagen. Ha, opa neemt met bevende hand zijn lot in ontvangst. Overtuigd dat hij de prijs heeft of parkinson?

Even later is spijkerbroek aan de beurt. Zij is snel klaar en ik kijk de broek na als ze wegloopt.

“Waarmee kan ik u van dienst zijn?”, vraagt de baliemedewerkster.

“Ik wil graag 150 euro opnemen en geef ook maar een straatje oudejaarsloten.”

 

Be Sociable, Share!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *