Category Archives: Uncategorized

Hamer: de publicatie komt eraan!

Het is bijna zover; Hamer is vanaf juni verkrijgbaar via de regulier boekhandel, uitgeverij Elikser en de reguliere webwinkels.

En wat de uitgever er over schrijft:

Hamer

7 april, 2014 in Blog

Een misdadig weekje, want ik krijg een nieuw talent op bezoek die zich ook aan het genre van de misdaadroman heeft gewaagd en met succes! Mooie korte titel, Hamer, origineel idee en een zeer verrassende uitwerking. Hij heet Kees van Wouw, maar ik heb hem al omgedoopt tot Van Wow! (-2-04)

 http://www.elikser.nl/?p=2157

 

 

Boeoeoe – proloog

Spoedeisende hulp

Fock! Hij ziet me niet,” echode het in zijn helm. Hij kneep al hard in de voorrem en trapte simultaan op de achterrem voor hij bedacht dat hij van zijn leven hield, dat hij er teveel plezier in had om nu te sterven. De 250 kilo zware motor dook voorover in zijn vering en de achterband schreef een sierlijk golvende lijn van zwart rubber op het asfalt. De auto groeide, greep steeds meer ruimte van zijn zicht, Hij had zelf te hard gereden, véél te hard. Op de automatische piloot schakelde hij terug om zonder hapering op te kunnen trekken. Optrekken? Het ging pijn doen. Hij zou niet dood gaan, dat stond hij niet toe.

‘Hij is verdwenen ik heb hem niet gezien hij is verdwenen ik heb hem niet gezien hij is–”

‘Meneer, even rustig.” Een andere stem.

Inderdaad. Haal diep adem, zwijg en luister: dan zouden ze hem horen! Waarom zagen ze hem niet? Waarom zag hij niets… Het zou pijn moeten doen, er was geen pijn. Dat moest de adrenaline zijn. “Toen ik het ziekenhuis kwam voelde ik de pijn pas.”, dat hoorde je de mensen toch zeggen? Het was een ongekende ervaring, hoewel? Als hij zelf met kiespijn naar de tandarts ging was de pijn weg zodra hij in de stoel zat, wist zelfs niet meer aan welke kant hij de minuut ervoor last had gehad. De laatste keer had hij het voor de zekerheid opgeschreven. Stress was een vreemd ding… Hij mocht niet in slaap vallen, dan zouden ze hem nooit vinden. “HIER. HALLO.” Hij hoorde het niet, zijn eigen stem niet.

Een manuscript moet rijpen

Onrijp epistel

Zouden ze over de grond gerold hebben van het lachen, de broek vol gepiest? Ik denk het niet. Het was gewoon het zoveelste onrijpe epistel dat beoordeeld moest worden en wat hooguit tot ergernis leidde, misschien zelfs een kortstondige  bloeddrukverhoging, al schuilt daarin altijd het risico van een infarct, maar daar kunnen ze mij niet verantwoordelijk voor houden. Over wie ik het heb? De redacteuren van de uitgeverijen aan wie ik de eerste versie van Hamer stuurde. Nu, een jaar later, ben ik aan versie 4 van het manuscript bezig, zogezegde de ge-her-re-editte versie. De fase waarin een boek zijn pubertijd ontgroeid en de giechel of baard uit de stem van het verhaal verdwijnt.

Elke reactie op een adolescent manuscript  verdient lof

Achteraf – ik ben niet iemand die blijft staan als er een koe voorbij loopt maar kijk nieuwsgierig wat er nog meer op mijn pad komt – begrijp ik waarom uitgevers zo karig zijn in hun reactie op ingezonden manuscripten. Redacteuren die een standaard afwijzing versturen op de adolescente manuscripten verdienen al lof, laat staan de redacteur die er twee inhoudelijke a4-ren aan wijde om te eindigen met het verzoek om de volgende keer niet het begeleidend schrijven aan de concurrent-uitgever in de envelop te stoppen. Tja.

Rijping van schrijverij

Achteraf – ik ben niet iemand die somber constateert dat zijn glas halfvol is maar zoek iemand die mij nog een keer wil bijschenken – begrijp ik waarom mijn manuscript nog niet klaar was om naar een uitgeverij te sturen. Daarvoor heb ik eerst de kritiek moeten accepteren, nee omarmen. sindsdien werk, studeer, herlees, hervorm, kneed en, om het belangrijkste niet te vergeten,  schrap en schaaf ik.

Wanneer is het volgroeid? Bij een publicatie natuurlijk!

Expansiedrift? Pas op voor expressiestress!

Gisteravond was een van de onderwerpen bij Pauw & Witteman “religiestress”. Het is eerder dit jaar geïntroduceerd door theoloog Mikkers in zijn gelijknamige boek. Het woord heeft kracht, het staat op zichzelf in eenvoud en helderheid. Het woord heeft zelfs recent een eigen website gekregen waar je kan toetsen of je het hebt: religiestress.

Het woord is ook door Van Dale genomineerd als woord van het jaar. Natuurlijk niet nadat Van Dale het woord een definitie heeft gegeven: ‘geheel van religieuze spanningen die kunnen optreden in een moderne, seculiere samenleving als die wordt geconfronteerd met traditionele godsdienstuitingen’. Wat mij daaraan verbaast is dat een zo helder gecomprimeerd woord een zo geëxpandeerde omschrijving nodig heeft. Is dat een teken van expansiedrift: ‘oncontroleerbare dwang om duidelijke woorden in nodeloos lange omschrijving weer te geven’? Als dat maar niet tot expressiestress leidt..

Vergiftigt CVZ het Nederlands zorgstelsel?

Je kan van alles vinden van het conceptadvies van het College van Zorgverzekeringen (CVZ) om dure medicijnen voor enkele zeldzame ziekten niet meer te vergoeden[1], maar niet dat ze bang zijn voor het maatschappelijk debat. Voor de patiënten die het betreft, en hun directe omgeving, moet het een  schok zijn. Het gaat om hun leven en de kwaliteit van hun leven met een ernstige ziekte. Ik ben niet ziek, ik ken niemand met een zeldzame ziekte, het treft mij niet. Schouderophalen en verdergaan dus… niet. Vanaf het eerste moment dat ik op het NOS nieuws hoorde vroeg ik mij af welke gedachte erachter zit? Kan Nederland de kosten niet langer dragen, of wordt het CVZ sinds kort bestuurt door cijferfetisjen (het moeilijke woord voor cijferne..)?

Om met het laatste te beginnen: ik denk het niet. De goede lezer haalt hier al enige twijfel uit. Twijfel die wordt veroorzaakt door de achtergrond van de leden van de Raad van Bestuur en de Raad van Advies[2]. Hoe groot is de invloed van de voormalig bankbestuurder, de wiskundige en de voorzitter van de RvB die “als bestuurslid van de stichting aeDex de belangen van woningcorporaties bij vastgoedindexeringen behartigt”? Natuurlijk, alle mensen in beide bestuursorganen hebben een aansprekende maatschappelijke, politieke en/of bedrijfsmatige achtergrond en opleiding. Maar als zij ons gezond verstand ter discussie stellen, mag ik dan vragen naar hun motivatie en onderbouwing?

Om terug te komen op het eerste punt, de centenkwestie, zoals het CVZ aangeeft gaat het om 85% van 44 miljoen voor de ziekte van Pompe en 11 miljoen voor het medicijn tegen de ziekte van Fabry[3], totaal 48,4 miljoen Euro. De totale begroting 2012 voor de zorguitgaven, het Budgettair Kader Zorg uit zorgpremies en Rijksbegroting, bedraagt 67 miljard en een beetje[4]. Het ‘beetje’ is ruim 187 miljoen. Uit dat ‘beetje’ kunnen ze de kosten voor de behandeling van de ziekten van Pompe en Fabry al 4 keer betalen.

Natuurlijk, een besparing van 48,4 miljoen per jaar bij stijgende zorgkosten is heel veel geld, en, om het in perspectief te plaatsen, het is minder dan 1 promille van de begroting voor de zorgkosten 2012. De gedachte erachter, datgene waar de maatschappelijke discussie over gevoerd moet worden, is welke zorg gaan we als Nederlandse maatschappij aan onszelf in de toekomst bieden?

In een reactie op televisie werd de vraag gesteld of het niet logischer zou zijn om mensen die bewust ongezond leven, zoals een zware roker die op hoge leeftijd longkanker krijgt, geen dure behandeling meer te geven. Wat is dat:  hoge leeftijd? Als je met pensioen bent/ De pensioenleeftijd is op zichzelf al een niet eenduidig begrip. En komt na de zware roker de zware drinker? In beide gevallen kan het CVZ wel flinke stappen maken in het drukken van de kosten: er zijn 800.000 zware rokers en 1,3 miljoen zware drinkers volgens Jellinek. Dan kan het CVZ toch heel wat mensen van behandeling uitsluiten, al kan het CVZ zich niet rijk rekenen door de aantallen op te tellen.

Uiteindelijk denk ik dat de het CVZ het zorgstelsel niet wil vergiftigen maar wel dat het onderwerp prioriteit op de politieke agenda krijgt. Een bijwerking van haar actie is dat zij een stijging van de verkoop van medicijnen tegen zware hoofdpijn veroorzaakt, vooral in Den Haag en omstreken. Dit voorlopig advies past namelijk prima bij de dossiers over woningmarkthervorming, arbeidsmarkthervorming, hypotheekrenteaftrek, onderwijsvernieuwing, …

Hadden ze maar een medicijn tegen politieke besluiteloosheid, zelfs als dat medicijn een miljoen per jaar per patiënt kost: het zijn tenslotte maar 225 ‘patiënten’.

‘Letters to Kurt’; Cobain herleeft

‘Letters to Kurt’; Kurt Cobain herleeft in rauwe, dichterlijke proza.

Dit debuut van Eric Erlandson, een vriend van Kurt, wordt in april door de New Yorkse uitgever Akahic Books uitgegeven. Eric vormde samen met Cortney Love de rock band Hole. Daarin was hij tekstschrijver, zanger en lead gitarist.

“Nearly two decades after the death of Kurt Cobain, a friend and fellow musician not only continues to mourn his suicide, but also rages against the culture that he holds responsible. These 52 ‘letters’ . . . combine the subject matter of the Byrds’ ‘So You Wanna Be a Rock and Roll Star’ with the fury of Allen Ginsberg’s Howl . . . A catharsis for the writer and perhaps for the reader as well.”
Kirkus Reviews

Voor de liefhebbers van Nirvana, Hole en rock and roll.

Er is ook een limited edition verkrijgbaar.

http://www.akashicbooks.com/letterstokurt.htm