Hamer: de eerste recensie en het eerste artikel

Vandaag was het zover, en best spannend: een eerste recensie. Niet in een artikel maar op de radio. In het programma ‘Aan Tafel’ van Radio M Utrecht om pressies te zijn.

Boekrecensie Hamer door Leontien van Vliet, openbare bibliotheek Utrecht

Leontien van Vliet begint met te zeggen: “In vond het een heel bijzonder boek … ” en ze sluit af met: ” … en hij grijpt de lezer wel meteen bij de lurven.” De gehele recensie begint na 24’20 en duurt 90 seconden.

In de Biltsche Courant is ook het eerste interview verschenen.

BBC_BBC-5_140618_1

 

Hamer: het boek is verkrijgbaar!

Hamer: het is gepubliceerd!

31 mei was het zover: de officiële publicatie van Hamer.

Hamer_4 boeken_c

Hamer is een misdaadroman waar mannen in een dodelijk spel om macht verbonden blijken door hun verleden, door een jonge vrouw.

De uitgever is Jitske Kingma van uitgeverij Elikser. Hamer is verkrijgbaar onder ISBN 978-90-8954-640-1 en verkrijgbaar via hun website http://webshop.elikser.nl/spannende-boeken/hamer.html, de reguliere boekhandel of andere reguliere webwinkels die boeken verkopen.

Boekpresentatie

En dan is het moment om te verdelen hoe het zo gekomen is:

Schrijven Kees van Wouw vertelt hoe het boek tot stand gekomen is

Schrijven Kees van Wouw vertelt hoe het boek tot stand gekomen is

dat schrijven!

En waar gaat het boek over? Een korte omschrijving

Als Patrick zijn reistas en -koffer voor de deur van zijn woning ziet staan weet hij dat die dag naast zijn bedrijf ook zijn huwelijk failliet is verklaard. Kort daarna wordt de curator op gruwelijke wijze vermoord. Patrick is de enige verdachte. Tijdens de politieverhoren beseft hij dat het geen toeval is. Zijn bedrijf is moedwillig om zeep geholpen en iemand probeert hem voor de moord op te laten draaien. De politie moet hem laten gaan.

Patrick probeert zijn leven weer op te bouwen en de relatie met zijn vrouw te herstellen. Ondertussen zoekt hij naar wie er achter het faillissement van zijn bedrijf zitten. Hij stuit op mannen die gedreven door macht geen middel schuwen. Dan blijken ze verbonden door hun verleden, door een weddenschap, door een jonge vrouw.

En dan signeren!

IMG_3527_c

 

 

 

 

 

 

Het is soms hard werkenFoto van Boekpresentatie 31 mei 2014_Linda Holst

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maar vooral heel erg leuk!_SAM5459

Hamer: de publicatie komt eraan!

Het is bijna zover; Hamer is vanaf juni verkrijgbaar via de regulier boekhandel, uitgeverij Elikser en de reguliere webwinkels.

En wat de uitgever er over schrijft:

Hamer

7 april, 2014 in Blog

Een misdadig weekje, want ik krijg een nieuw talent op bezoek die zich ook aan het genre van de misdaadroman heeft gewaagd en met succes! Mooie korte titel, Hamer, origineel idee en een zeer verrassende uitwerking. Hij heet Kees van Wouw, maar ik heb hem al omgedoopt tot Van Wow! (-2-04)

 http://www.elikser.nl/?p=2157

 

 

Onverbeterlijk en ziende blind

Ziende blind

“U heeft heel gezonde ogen.” zei een oogarts ooit tegen mij na een uitgebreid onderzoek.

Waarom zie ik er dan zo beroerd mee? Het is een vraag die ik nooit gesteld heb.

Vorige week is definitief vastgesteld dat mijn zicht verbijsterend slecht is. Hoe het zo gekomen is? Geen idee, maar na het zien van de correcties die de professionele redacteur in Hamer had aangebracht was de diagnose helder: ik ben ziende blind. Blind voor mijn eigen teksten, ook, of misschien wel juist, voor de teksten die ik zelf al meerdere keren heb gecorrigeerd. Ik heb er geen excuus voor. Wat mij blijft verbazen is dat ik veel van de taalfouten wel zie zodra ik er door een ander op gewezen word. Mijn ogen hebben ze eerder gezien, ik heb ze opgeschreven en meer dan eens herlezen, zonder dat ik de fout heb geregistreerd. Kortom: ziende blind.

De logica van de regels

Er zijn schrijf- en taalfouten die ik maak en niet herken, zelfs als iemand mij er op wijst. Het maakt niet uit hoe vaak ik de regels er ook op nasla – de ezelsoren in Het Groene boekje en Renkema’s Schrijfwijzer zijn mijn stille  getuigen – de volgende keer maak ik vergelijkbare fouten. In dit kader gebruik ik ‘vergelijkbare’ in plaatst van ‘dezelfde’ omdat dat laatste woord zou kunnen wijzen op een slecht geheugen of desinteresse, en daar is natuurlijk geen sprake van. Er moet een eenvoudigere verklaring zijn, een kort zelfonderzoek leidt tot de onweerlegbare conclusie dat mijn hersenen de logica achter de regels niet begrijpen. Dat het een taalkundige onvolkomenheid is geef ik zonder schroom toe, het gaat mij te ver om het een gebrek, laat staan een handicap te noemen: het is wel onverbeterlijk.

Het verschil.

Het artikel op nrc.nl http://www.nrc.nl/2013/2013/12/27/wie-is-de-man-die-zo-vaak-nrc-redacteuren-op-fouten-wijst/ maakt duidelijk dat ik geen uitzondering ben. Die wetenschap  maakt geen verschil. Een goede eindredacteur wel. Dat weet ik dankzij de vakkundige eindredactie van Hamer door Christien Romp van Tekstfontein.

PS: deze tekst is niet door een eindredacteur gecorrigeerd.

 

Borantius

Heftig weekend? Het wordt toch geen ziekenhuissoap? 

Lissette opende haar ogen en een afwezige glimlach verscheen op haar gezicht.

Heleen zag verschillende paren ogen Lisette diagnostiseren. Het leek Lisette niet te raken en toch had Heleen spijt van haar opmerking. Zelfs collega’s uit de medische sector leken gegrepen door de angst voor de ziekte van Borantius, genoemd naar de eerste patiënt, terwijl juist haar vakgenoten zouden moeten weten dat in geen enkele studie aangetoond was de ziekte besmettelijk zou zijn, tot nu toe. Ze nam zich voor het opnieuw met haar team te bespreken; argwaan was funest voor de samenwerking, voor het werk. ‘Er zijn in het weekend geen nieuwe patiënten bijgekomen. Vandaag krijgen we wel een nieuwe patiënt, een patiënt met een verhaal. Het is een man van zesendertig die vijf jaar terug een ernstig verkeersongeval heeft gehad met de motor en sindsdien in coma ligt.’

‘Na vijf jaar? Die hoort in een verpleeghuis verzorgt te worden,‘ reageerde Bram, hoofdverpleegkundige van het team.

‘Hij komt uit een verpleegtehuis. Daar bleek hij in de afgelopen weken herhaaldelijk reacties te vertonen die niet als reflexen kunnen worden afgedaan. Het volledige dossier is bij–’

Lauw enthousiast

Het lijkt een vreemde bokkensprong, van ‘kinky uitspattingen’ naar een revalidatiecentrum, maar een verhaal moet eerst een fundament krijgen waarop verder gebouwd kan worden. Bovendien, hoe vaak is de de werkelijkheid heftiger dan de fictie van een schrijver?  

‘Goedemorgen,’ begroette dokter Heleen Spierout, revalidatiearts en teamhoofd van de afdeling Neurorevalidatie van het Utrechts Medisch Centrum haar collega’s vrolijk en energiek. De reactie was zoals op de meeste werklocaties om zeven uur in de ochtend: lauw enthousiast, en dit was maandagochtend. Veel mensen die haar kenden verbaasden zich niet over Heleens power op het vroege tijdstip: iedereen die elke dag tien kilometer tussen werk en huis op de fiets aflegde nadat ze een half uur in het nabijgelegen zwembad baantjes had getrokken zou een sterke conditie opbouwen. Dat klopte, alleen het fietsen en sporten deed ze om het overtollige deel van haar energie kwijt te raken voordat ze op het werk aankwam. Niemand had iets aan een behandelend arts of teamleider die door het gebouw stuiterde. Zoals zo vaak werkte “te” averechts: zij kon zich slecht focussen, de patiënten vonden dat er niet naar hun geluisterd werd – belangrijk voor het een herstelproces, zeker in de revalidatie, en daarmee een terechte klacht – en, zoals ze in haar studietijd had ervaren, werkte het geruchten over gebruik van opwekkende middelen in de hand omdat er toch een waarheid moest schuilen in de volksadagia: “wie appelen vaart, die appelen eet” en “waar rook is, is vuur”. Dat Heleen voorafgaand aan het wekelijks teamoverleg de statusrapporten van het weekend al had doorgenomen verraste geen van haar collega’s meer. ‘Uit de gesprekken in de kantine begreep ik al dat iedereen een goed weekend heeft gehad, de niet te missen randen onder de ogen van onze Lisette verraden zelfs een “heftig weekend”.

 

Extreem intiem

Dit is waar het begint, en waar kun je nu beter mee beginnen als met een erotische scène om de aandacht van een lezer naar het verhaal te trekken. Natuurlijk hou ik me aan het advies van Ilja Leonard Pfeiffer: ‘een goede seksscène gaat niet over goede seks’. Maar is het wel een seksscène…

De aanraking, extreem intiem zoals hij daar lag, volkomen hulpeloos, nog half in slaap. Soms verraste Els, zijn Els, hem. Niet dat er in hun relatie iets mis was met de sex, dat vond hij tenminste en Els klaagde niet, in ieder geval niet tegen hem. Ze woonden bijna drie jaar samen en het was ruim boven het gemiddelde feest, bovengemiddeld in relatie tot de statistieken over hoe vaak, wanneer en waar het gemiddelde stel per leeftijdsgroep en duur van de relatie “het” deden. Niet dat hij die dingen bijhield, maar het stond in een van die onderzoeken die Els hem onder de neus had geduwd uit de Cosmopolitan of Flair – of hoe het zogenoemde lifestyle magazine ook heette waar ze op geabonneerd was – en dat waren details die hij dan weer wel onthield. Om de afsluitende “beste 10 stappen om weer spanning in de relatie te brengen hadden ze enorm gelachen: zij hadden geen behoefte aan rollenspel of kinky uitspattingen nodig om de sleur te doorbreken. En toch verraste Els hem soms, zoals die ochtend. Hij was rustig blijven liggen, zogenaamd in slaap, half in dromenland, genietend.

Het advies van Ilja Leonard Pfeiffer was niet volledig. De aanvulling was: ‘dat de beleving en de gedachten van de spelers tijdens de daad veel interessanter zijn dan de beschrijving van de seks zelf’.

Boeoeoe – Proloog (2)

Zou het pijn hebben gedaan, met die motor op de auto knallen?

–dus u draait van het erf de weg op en dan rijdt de motor tegen uw auto?’ De ander stem weer.

‘Die klap! Ik zag hem niet: de zon! Wat een klap.’

De andere man keek naar de motor die zich rechtopstaand in de auto geboord had. Het achterwiel van de motor hing bijna een meter boven de grond ter hoogte van de plek waar het rechtervoorwiel van de auto had gezeten. ‘Hij moet over de auto gevlogen zijn en in het weiland terecht gekomen, maar waar?’

Dat had hij wel gehoord.

‘Boeoeoe.’

Ook dat. Nu waren ze er nog, koeien, maar hoe lang nog? Gisterenavond was het groot in het journaal: de eerste hamburgers van gekweekt vlees waren op weg naar de supermarkt. Met de stamcellen van een koe konden ze tegen de honderdduizend biefstukken produceren en het smaakte zelfs beter, volgens de fabrikant dan. De koe loeide opnieuw. Als hij dat kon horen, dan moesten zij het loeien toch ook horen? Waarom zagen ze hem dan? Waarom leek het alsof de koe– Het kraken onderbrak zijn gedachte. Het loeien van koeien klonk luid in zijn oren.

Hij had gemerkt dat hij viel, dat zijn kaken op elkaar klapten toen het vallen ophield en had niets gevoeld…

‘112. Goedenavond. U belt voor spoedeisende hulp?’

‘Hij is op de koe gevallen. De motorrijder is uit de boom gevallen,’ zei de stem; verward verbaasd.

‘Op de koe… Is er sprake van persoonlijk letsel?’

 

Boeoeoe – proloog

Spoedeisende hulp

Fock! Hij ziet me niet,” echode het in zijn helm. Hij kneep al hard in de voorrem en trapte simultaan op de achterrem voor hij bedacht dat hij van zijn leven hield, dat hij er teveel plezier in had om nu te sterven. De 250 kilo zware motor dook voorover in zijn vering en de achterband schreef een sierlijk golvende lijn van zwart rubber op het asfalt. De auto groeide, greep steeds meer ruimte van zijn zicht, Hij had zelf te hard gereden, véél te hard. Op de automatische piloot schakelde hij terug om zonder hapering op te kunnen trekken. Optrekken? Het ging pijn doen. Hij zou niet dood gaan, dat stond hij niet toe.

‘Hij is verdwenen ik heb hem niet gezien hij is verdwenen ik heb hem niet gezien hij is–”

‘Meneer, even rustig.” Een andere stem.

Inderdaad. Haal diep adem, zwijg en luister: dan zouden ze hem horen! Waarom zagen ze hem niet? Waarom zag hij niets… Het zou pijn moeten doen, er was geen pijn. Dat moest de adrenaline zijn. “Toen ik het ziekenhuis kwam voelde ik de pijn pas.”, dat hoorde je de mensen toch zeggen? Het was een ongekende ervaring, hoewel? Als hij zelf met kiespijn naar de tandarts ging was de pijn weg zodra hij in de stoel zat, wist zelfs niet meer aan welke kant hij de minuut ervoor last had gehad. De laatste keer had hij het voor de zekerheid opgeschreven. Stress was een vreemd ding… Hij mocht niet in slaap vallen, dan zouden ze hem nooit vinden. “HIER. HALLO.” Hij hoorde het niet, zijn eigen stem niet.

Uitgelezen verwondering

Soms raak ik verward door wat ik lees en word ik er blij van – daar kom ik zo op terug – maar niet altijd, bij lange na niet. Helaas komt het vaak voor dat een tekst mij verwart zonder dat ik enige vreugde ervaar. Neem een tekst waarin woorden zo onsamenhangend aaneengeregen zijn dat je na vier keer lezen nog in het doolhof der letteren – of juist de ongeletterde? – rondzwerft. Of artikelen waar de optische ordentelijke volgorde waarin de lid-, voeg- en werkwoorden de vaktermen verbinden een briljante opzet vermoeden, maar waar met zoveel enthousiasme met vakinhoudelijke kennis wordt gesmeten dat slechts gelijk geschoolden inhoud uit de zinnen ontleden; het zijn teksten doe verwarren zonder vreugde te schenken. De verwarring waar ik het over heb moet niet verward worden met de reactie op orakelen of andere uitlaten van in drijfzand gegoten meningen bedoelt om eigenwaarde te vergroten of die van anderen te ondermijnen: het zijn de woorden van de intrigant die vervagen in de zoutloze mist van ongenuanceerdheid.

De vreugdevolle verwarring ontstaat als woorden een beeld in mijn hoofd doen omvallen om het zicht op een sculptuur vrij te maken, als zinnen gedachten op een nieuw spoor laten springen zonder de wissel om te gooien. Het zijn de verhalen waar je zo ingezogen wordt dat het is of je zelf de structuur van de aardbei op je tong voelt terwijl je tanden door de vrucht snijden met de fris-zoete beloning waarmee je mond zich vult. Het zijn ook de verhalen waar een gruwelijke (mis)daad met zulke ontluisterende inlevingsvermogen wordt verteld dat je in de fictie van de schrijver zoekt naar autobiografische aanknopingspunten.

Teksten die verwondering in mijn hoofd veroorzaken: Das Magazine no. 6 zomer 2013 staat er vol mee; heerlijk.

1 2 3 6